تکنیک‌های جراحی پیوند قرنیه
  1. پیوند لایه‌ای خلفی (Posterior Lamellar Keratoplasty)
    یکی از علل انجام پیوند قرنیه، ادم استرومای قرنیه ناشی از اختلال عملکرد سلول‌های اندوتلیال می‌باشد که یا به‌علت ارثی(بیماری دیستروفی اندوتلیالی فوکس) و یا به دلیل آسیب‌های ناشی از اعمال جراحی داخل چشمی به‌ویژه جراحی آب مروارید می‌باشد. مورد اخیر شایعترین علت انجام پیوند قرنیه در کشورهای اروپایی و امریکاست. در صورتی که بیماری محدود به لایه اندوتلیوم بوده و استرومای قرنیه به جز تورم و ادم مشکل دیگری نداشته باشد نیاز به تعویض کل ضخامت قرنیه گیرنده نمی‌باشد. در این موارد کافی است که اندوتلیوم بیمار با یک لایه از قرنیه دهنده که حاوی اندوتليوم طبیعی است، جایگزین شود. عمل جراحی مذکور را دزک (DSAEK) می‌نامند. دراین روش ابتدا غشا دسمه و اندوتلیوم همراه آن از قسمت خلفی قرنیه گیرنده جداشده و سپس یک لایه از بخش خلفی قرنیه دهنده به ضخامت تقریبی 100 میکرون که حاوی اندوتلیوم سالم، غشا دسمه و بخشی از استرومای خلفی می‌باشد به داخل چشم گیرنده منتقل شده و به کمک هوا در قسمت خلفی قرنیه گیرنده ثابت می‌شود. لازم به ذکر است که در این روش برخلاف پیوند تمام ضخامت و پیوند لایه‌ای قدامی، از بخیه به‌منظور ثابت کردن قرنیه دهنده در محل استفاده نمی‌شود. به همین علت بازیابی بینایی در این روش سریعتر و آستیگماتیسم و عیب انکساری ایجادشده بسیار کمتر از روش پيوند کامل است. به علت آن‌که بیماران مبتلا غالبا مسن هستند انجام جراحی پیوند نفوذی توام با اختلالات سطحی چشم شامل تاخیر در ترمیم لایه‌ای اپی‌تلیوم است که در ضمن منجر به کاهش استحکام چشم در برابر ضربات مي‌شود. حدود10 سال است که عمل جراحی DSAEK برای جایگزین کردن لایه اندوتلیال مختل با بافت طبیعی متداول شده ‌است. از مزایای عمده این روش عدم دستکاری لایه‌های سطحی قرنیه، حفظ استحکام چشم در برابر ضربات نفوذی و کاهش میزان آستیگماتیسم و عیب انکساری است. به همین دلیل در این دسته از بیماری‌های قرنیه روش ارجح تکنیک DSAEK می‌باشد. هم اکنون بانک چشم جمهوری اسلامی ایران قادر به تهیه بافت آن بوده و به اقصی نقاط کشور ارسال می‌نماید. لازم به ذکر است که در عمل DSAEK مانند پيوند کامل واکنش‌های دفع پیوند از نوع اندوتلیال همچنان وجود دارد.
بخیه جداگانه بخیه پیوسته